«اَلسَّلامُ عَلَیکَ یَا ابنَ الأَعلامِ البَاهِرَة»

«سلام برتو ای فرزند نشانه های درخشان و خیره کننده»

 خدایا دلــبری دارم نشــانــم را نشــانـش ده

                                         نشانی از حریم دلبر ابرو کمانم ده

 چو نی از هجر روی نازنین دوست می نالم

                                 عنایت کن اثر بر ناله های قلب و جانم ده

 توانـــم رفته و بــی تاب گشتم از غم هجران        

                                       الهی  قدرتی بر جسم زار ناتوانم ده

 به پیغامی دل شیــدای عاشـــق شاد می گردد

                                    پیامی از لب شیرین آن شیرین بیانم ده

      در وسعت سبز آسمان جا داریم

                                                 راهی به ستاره های بالا  داریم

     این جذبه عارفانه بر ما خوش باد

                                            برخیز و بخوان که جشن زهرا داریم

       یَطوفُ عَلَیهِم وِلدانٌ مُخلدون......

     می گردند اطراف مؤمنین پسرهائیکه همیشه جوان هستند(برای خدمتگذاری).

 سلام بر تو ای که نور چشم و میوه دل پیامبری

 سلام بر تو ای ام ابیها

 سلام بر تو ای صدیقه، مبارکه، زکیه، راضیه، محدثه، زهرا، بتول

 سلام بر تو ای سرسلسله حدیث کساء و ای تنها زن آیه تطهیر

 سلام بر تو ای مادر حسنین و ای زهرای مرضیه

 سلام بر تو این پاره تن پیامبر؛ ای آنکه خداوند از خشمش به خشم می آمد و از   خشنودی  اش خشنود می شد.

فرارسیدن ایام شهادت بانوی گرامی اسلام و پاره تن نبی و نور چشم علی، حضرت فاطمه زهرا(س) را به محضر مبارک حضرت ولی عصر، صاحب الزمان(عج) و به شما خوبان تسلیت عرض میکنم.

متن زیر خلاصه ای از لحظات وداع امیرالمؤمنین حضرت علی(ع) با عشق و روحش فاطمه زهرا(س) است که از زبان مبارک امیرالمؤمنین علی (ع) بیان شده است.این مطالب برگرفته از کتاب« خاطرات امیرمؤمنان(ع) »است.

خدا گواه است:

فاطمه را در همان جامه ای که برتن داشت غسل دادم.به خدا قسم که او پاک و پاکیزه و در نهایت طهارت بود. پس از انجام غسل، پیکر او را با باقی مانده حنوط پدرش(که از بهشت آورده بودند) حنوط کردم و در کفن پیچیدم و پیش از آنکه بندهای کفن را گره بزنم صدا زدم: ای ام کلثوم، زینب، سکینه، فضه، حسن، حسین، همه بیایید و آخرین بار مادرتان را ببینید و از وی توشه برگیرید که دیدار به قیامت است.

حسن و حسین جلو آمدند و خود را بر سینه مادرشان انداختند(آن دو می گریستند و ناله می کردند) و می گفتند:« واحسرتا از دوری جدّمان محمّد(ص) و واحسرتا از جدایی مادرمان فاطمه، ای مادر حسن ، ای مادر حسین؛ سلام ما را به جدّمان برسان و به او بگو پس از وی ما یتیم  و بی سرپرست گشتیم».

خدا را گواه می گیرم، دیدم فاطمه ناله ای کرد و دستهای خود را گشود و بچه ها را در آغوش فشرد و آنان را لحظاتی همچنان بر سینه داشت. در این حال صدایی از آسمان به گوشم رسید که گفت:« ای ابوالحسن! بچه ها را از آغوش مادرشان برگیر، به خدا سوگند،این کودکان فرشتگان آسمانها را به گریه نشاندند.خدا و رسول او(ص) در انتظار فاطمه اند».

بچه ها را از آغوش مادرشان گرفتم و بندهای کفن را بستم... .

یا رَسولَ الله...قَدِ استُرجِعَتِ الوَدیعَةُ وَ اُخِذَتِ الرَّهینَةُ وَ اُخلِسَتِ الزّهراءُ فَما اَقبَحَ الخَضراءَ و الغَبراءَ...

ای رسول خدا(ص)! اینک امانت و گروگانت برگردانده و باز پس داده می شود و زهرا از دست من ربوده می شود. پس از او آسمان و زمین زشت می نماید، اما اندوه من پیوسته و جاوید است و شبهایم بی خواب خواهد بود. این حزن و اندوه تا هنگامی که خداوند برای من نیز همان سرایی را برگزیند که تو در آن مأوا   گرفته ای ، همواره و همیشگی است.

مرگ زهرا زخمی بر دلم نشاند که جراحت آن کشنده است! به خدا شکایت می برم و دخترت را به تو می سپارم. به زودی دخترت آگاهت کرد که چگونه امتت بر آزارش همدست شدند.هر چه می خواهی از او بپرس و با اصرار از او بخواه تا اندکی از انبوه بار غمهایی که در سینه داشت و اینجا فرصت گشودن نیافت برایت باز گوید.آنچه خواهی از او بجو که راز دل را به تو خواهد گفت و « بزودی خدا که بهترین داور است میان او و ستمکاران داوری نماید».

بار دیگر سلام بر شما باد! اما این سلام، سلام تودیع است، نه از ملال و خستگی و نه از سر خشم و ناسپاسی است . اگر می روم نه از آن جهت است که خسته ام و اگر بمانم نه بدان دلیل که به وعده هایی که خداوند به شکیبایان داده است، بد گمانم.

افسوس، افسوس، اگر چیرگی کسانی که بر ما مستولی شدند در میان نبود، برای همیشه در کنار قبرت می ماندم و روزگار را به اعتکاف در کنارت می گذراندم و از این مصیبت بزرگ چون فرزند مرده فریاد می کشیدم و جوی اشک از دیدگان به راه می انداختم.

 خدا گواه است که دخترت پنهانی به خاک رفت.هنوز چندان از مرگ تو نگذشته، و نام تو در میان مردم کهنه نشده بود که حق او را بردند و میراث او را خوردند.

 ای رسول خدا به خدا شکایت می کنم و دل را به تو خوش می دارم. درود خدا بر تو باد و رضوان و سلام خدا بر فاطمه.

  لَعَن اللهُ أعدائَکَ یا علی(ع)

  لَعَن اللهُ قاتِلیکِ یا فاطمه(س)

بِسمِ اللهِ الرَّحمنِ الرَّحیم

...جَزاءً بِما کانُوا یَعمَلون* لا یَسمَعونَ فیها لَغواً و لا تأثیما* اِلّا قیلاً سَلاماً سَلاماً*...

در تفسیر سوره شریفه واقعه در کتاب «سرای دیگر» اثر شهید بزرگوار آیت الله سید عبدالحسین دستغیب آمده است:

میهمانیهای پیغمبران در بهشت

از نعمتهای روحانی بهشت ضیافتهای پی در پی انبیاء است.

حدیث شریفی در این باره می فرماید:

پس از اینکه اهل بهشت در آن جای گرفتند روز شنبه اعلان می کنند که روز ضیافت آدم ابوالبشر است  و  از مؤمنین  در«جنةالخلد» پذیرایی می نماید. همه بهشتیان در «جنةالخلد» جمع می شوند، روز شنبه نوبت ضیافت حضرت آدم ابوالبشر است.

روز یکشنبه نوبت ضیافت حضرت نوح شیخ المرسلین است که در «جنةالنعیم» از بهشتیان پذیرائی می کند و از الطاف خاص الهی بر همه تقسیم می گردد.

روز دوشنبه روز ضیافت حضرت ابراهیم خلیل الرحمن است که  در «جنةالمأوی» برگزار می شود.

روز سه شنبه میهمان حضرت موسی بن عمران در «دارالسلام» هستند و در روز چهارشنبه ضیافت حضرت مسیح(ع) در «جنّت عدن» است و به همه بشارت می دهند که فردا میهمان خاتم الانبیاء حضرت محمّد مصطفی(ص) در«سدرةالمنتهی» هستند.

روز پنج شنبه جمیع انبیاء و مؤمنین و مؤمنات در « سدرةالمنتهی» جمع می گردند و انواع بوهای خوش محمّدی(ص) بینشان تقسیم می گردد و از محضرش همه برخوردار می گردند.

جمعه روز میهمانی ویژه خداوند

روز جمعه،روز ضیافت خاص خداوند است. از حضرت صادق(ع) و حضرت عسکری(ع) روایت شده و همچنین روایات دیگری نیز رسیده که به این شرح است:

روز جمعه_ تمام انبیاء پیش می آیند، هر کدام با تجلیاتی سپس امامان و شهداء و صدیقین و خواص اهل ایمان_ برای هر یک مرکبهائی آماده میشود تا آنان را به مقام قرب برساند.اینجاست که فهم از درک آن عاجز است.تنها می توان گفت جای «سَلامٌ قَولاً مِن رَبِّ رَحیم» است.

از طرف خداوند به حاضرین عنایتی به عنوان سلام و تحیت عطامی گردد.همه گویند: اَنتَ السّلام و مِن عِندکَ السّلام _( سلام نام خداوند است) ، حالت وجدی نصیب حاضرین میگردد.

عرض می کنند پروردگارا ما در دنیا در معرفت تو کوتاهی کردیم، اذن بفرما تا اینک به سجده افتیم. ندا می رسد اینجا جای کلفت و زحمت نیست، شمائید بندگان ما که به غیب ایمان آوردید و ما را اطاعت کردید.

آنگاه یک تجلی از تجلیات انوار الهی برای آنها ظاهر می شود که همه به سجده می روند، بوهای خوشی نثارشان می شود که در بهشت نمی یافتند، انوار تازه ای به آنها افاضه میگردد که آرزو می کنند همانجا بمانند.

ندا می رسد برگردید؛ حوریان منتظر شمایند . وعده ما با شما جمعه دیگر .

**********

خدایا خودت می دونی که برات بد بنده ای بودم...

من که خوب نیستم....اما تو خوبی...کریمی...رحیمی.

به حق مقربین درگاهت...ما رو هم قاطی آدم خوبات تو بهشتت راه بده...

به خودت قسم ما هم دل داریم...